lut 11
22
Rzeki Pobrzeża Słowińskiego i Kaszubskiego i ich dorzecza
Wschodnią część pobrzeża – Pobrzeże Kaszubskie – przecina Piaśnica, przepływająca Jezioro Żarnowieckie, największe z jezior pochodzenia lodowcowego w strefie pobrzeża. Ku północy kieruje się jeszcze Czarna Woda, opływająca wielkie torfowisko atlantyckie -Bielawskie Błoto. Płutnica, Gizdebka, Reda i Zagórska Struga płyną ku wschodowi i wpadają do Zatoki Puckiej.
Wszystkie wymienione wyżej rzeki należą do licznej grupy rzek Przymorza. Granicę południową tej szczególnej zlewni, równoznaczną z ważnym wododziałem, stanowią pasma wzgórz morenowych Pojezierza, pochodzące z ostatniego zlodowacenia.
Szczególnym elementem krajobrazu Pobrzeża Słowińskiego są jeziora przybrzeżne, oddzielone od morza wąskimi mierzejami. Jeziora te są na ogół bardzo rozległe, a zarazem płytkie. Największe z nich – jezioro Łebsko – o powierzchni 75,3 km2, jest trzecim co do wielkości jeziorem w Polsce, a jezioro Gardno (25 km2) – siódmym.
Jeziora przybrzeżne
1 Łebsko Powierzchnia (w ha):7330,0
2 Gardno Powierzchnia (w ha):2468,1
3 Jamno Powierzchnia (w ha):2290,3
4 Bukowo Powierzchnia (w ha):1800,0
5 Wicko Powierzchnia (w ha):1125,0
6 Sarbsko Powierzchnia (w ha):677,0
7 Kopań Powierzchnia (w ha):850,0
8 Resko Przymorskie Powierzchnia (w ha):620,0
9 Koprowo Powierzchnia (w ha):466,4
10 Liwia Łuża Powierzchnia (w ha):250,0
11 Modła Powierzchnia (w ha):160,0
12 Dołgie Wielkie Powierzchnia (w ha):140,0
Z bezpośrednim sąsiedztwem morza wiąże się zjawisko tzw. cofki. W okresie panujących wiatrów północnych dochodzi do spiętrzenia wód Bałtyku w strefie wybrzeża, co prowadzi do zmiany kierunku prądu w rzekach i przedostawania się słonej wody morskie’ do jezior przybrzeżnych. Rzeka Łeba płynie wówczas z powrotem do jeziora Łebsko. W efekcie tego zjawiska wzdłuż tych brzegów jeziora, do których dociera słona woda, mogą rozwijać się halofity. Liczny ich udział w niektórych zbiorowiskach szuwarowych i łąkowych prowadzi do powstania odrębnych, nadmorskich odmian tych zbiorowisk.
Interesujący jest także problem poziomu wód gruntowych i ruchliwości tych wód w obrębie licznych pradolin, a zwłaszcza w naj wyraźniej zaznaczonej w terenie pradolinie Łeby. W miejscach nieco wyniesionych ponad dno doliny, gdy utrudniony jest ruch wody, dochodzi do jej stagnacji i do powstawania torfowisk wysokich nawet na dnie doliny. Torfowiska te, z obniżeniem się poziomu wody gruntowej, zarastają sosną i przechodzą w bory bagienne.